ادغام تنهايي و سكوت شب...

نيمه هاي شب وقتي سكوت همه جا رو فرا ميگيره آدم بهتر از هر زمان تنهايي رو حس ميكنه و وقتي سكوت و تنهايي باهم تركيب ميشن يك حس عجيبي بهم دست ميده يك حس خفگي ! شايدم يك حس خدايي ! نميدونم اسم اين حس رو چي بگذارم ولي تو اين لحظات و موقعيت ها خيلي دوست دارم با خودم وخداي خودم خلوت كنم ولي مدتهاست كه خبري از خدا ولطف خدا تو زندگيم نيس و من هيچ انگيزه اي براي خلوت كردن ندارم و اين يعني كمال بدبختي يك انسان...بدبختي واقعي يعني نداشتن خدا ... اگه از بچگي اين آرزو رو از خدا طلب نميكردم يا اگه خدا اين آرزو رو بهم ميداد انقد خدا رو تو دور دستها حس نميكردم ...آخه نميدونم چرا جواب نميده !!!؟ من هيچ وقت خدا رو براي آرزوهام نخواستم ولي آرزوهام رو براي رسيدن به خدا ميخوام !!! ولي بازهم بهم جواب نميده و هيچ چيز دور از واقعيت و شرايط زندگيم نميخوام ولي بازهم بهم نميده ... پس هر كسي جاي من بود حس ميكرد خدا خيلي وقته از زندگيش رفته... البته انقدرها هم آدم قدر نشناس وناشكري نيستم سپاس خداي مهربان را كه سلامتي و پدر ومادر وخواهر وبرادر مهربون بهم داده كاش كنار اين الطافش اون آرزوي قشنگ رو بهم بده...به حق اعياد شعبانيه .آمين.

چند توصيه ....